บทที่ 9 ไม่ปลื้ม (2)
“เป็นเกียรติมากเลยครับที่ได้รู้จักคุณยินดี” เมธัสพยายามชวนสาวในดวงใจพูดคุยเพื่อทำความคุ้นเคย ในอนาคตที่ต้องใช้ชีวิตคู่ร่วมกันจะได้ไม่ต้องปรับตัวอีก
“ได้ข่าวว่าคุณยินดีเปิดร้านที่กรุงเทพ เก่งจังเลยนะครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
“แบบนี้ถ้าผมลงไปกรุงเทพต้องขอให้คุณยินดีช่วยดูแลด้วยนะครับ”
“……” รมณไม่สนใจคู่สนทนา เธอเอาแต่ขมวดคิ้วมุ่นหงุดหงิดที่พี่ชายทั้งสองเอาแต่นอนไม่สนใจฟ้าดิน แม้เธอจะส่งข้อความไปปลุกก็ยังนอนเหมือนซ้อมตามไม่มีใครตอบกลับมาสักคน
“ตอนนี้คุณยินดีเปิดร้านอะไรที่กรุงเทพครับ”
รมณกรอกตามองบน ผู้ชายตรงหน้าสืบรู้มาว่าเธอเปิดร้านที่กรุงเทพฯแล้วจะไม่รู้ว่าเป็นร้านอะไรได้ยังไง ถ้าหากหาเรื่องคุยไม่ได้ก็สมควรอยู่นิ่ง ๆ น่าจะดูดีกว่า แต่สุดท้ายหญิงสาวก็ต้องตอบตามารยาท “เปิดร้านดอกไม้ค่ะ”
“ชอบดอกไม้หรือครับ”
“ค่ะ”
“ดีสิครับ ครอบครัวเราเหมาะกันมากเลย บ้านผมก็ทำธุรกิจอาหารที่มีดอกไม้เป็นส่วนผสมมากมาย” เมธัสถือว่าตัวเองเป็นคนรวยอันดับต้น ๆ ของเชียงราย เพราะชายหนุ่มมีโรงงานขนาด 5 เฟส ซึ่งเป็นขนาดใหญ่มากทำการผลิตอาหารประเภทของว่างมากมาย บางสายพานการผลิตยังมีดอกไม้นานาชนิดเป็นส่วนผสม จึงต้องมีพาร์ทเนอร์ที่รู้ใจเข้ามาร่วมธุรกิจ
“รวยกับรวยมาเจอกันต้องรวยจนล้นแน่นอน”
“?”
“แต่ก็ว่าแหละครับหากผู้หญิงคนไหนแต่งเข้าบ้านผมคงโชคดีสุด ๆ” เมธัสยืดอกเอ่ยชมตัวเองหน้าชื่นตาบาน
“......”
“มาวันนี้ก็ตั้งใจจะขออนุญาตเยี่ยมชมไร่ของคุณยินดี” เมธัสมองหน้ารมณตาหวาน “หวังว่าจะอนุญาต”
“อนุญาตสิคะ” แม่เลี้ยงมะลุลีเดินออกมาจากห้องครัวรีบตอบรับด้วยความชอบใจ “มา ๆ ค่ะ อาหารขึ้นโต๊ะเรียบร้อยแล้ว เราไปที่โต๊ะกันเลยนะคะ ทานข้าวเสร็จยินดีก็พาพี่เขาเข้าเที่ยวไร่เราได้เลยนะลูก หากสายกว่านี้แดดร้อนเอาได้”
“ครับ”
“คุณลุงล่ะคะ”
“มีธุระในเมืองจ้ะ”
“พี่ๆ?” รมณไม่อยากรับปากเธอขอดิ้นรมหาผู้ช่วยสุดชีวิต
“ยังไม่มีใครตื่น คุณป้าไม่อยากไปรบกวน เราทานข้าวกันเถอะ เดี๋ยวคุณป้าต้องให้ยินดีต้อนรับต่อ เพราะสาย ๆ คุณป้ามีนัด”
แม่เลี้ยงมะลุลีกระซิบหลานสาวเสียงเข้มเป็นการเตือนไปกลายๆ “ต้อนรับพี่เมธัสเขาดี ๆ ล่ะ”
“ถ้าชอบบอกคุณป้าได้เลย พร้อมแต่ง”
“เฮ้อ” รมณได้แต่ถอนหายใจจำต้องยอมรับชะตากรรมพาเมธัสชมไร่ดอกไม้ของครอบครัว และเธอเองก็อยากถามถึงปัญหาที่เขาปฏิเสธการรับดอกทานตะวันล็อตที่สองของทางไร่เปี่ยมรักที่กำลังจะส่งออกไปเช่นกัน
ใช้เวลาไม่นานสองหนุ่มสาวก็ทานอาหารเช้าเสร็จ คนเป็นป้าก็คะยั้นคะยอ ให้ทั้งสองออกเดินทางเลย รมณจึงไม่มีทางเลือกออกเดินทำหน้าเมธัสกลับเข้าไร่ตัวเองไปยังบริเวณดอกทานตะวันที่ปลูกกว่าครึ่งของไร่ และไม่ต้องรอให้เธอถามชายหนุ่มก็เอ่ยรับดอกทานตะวันที่ค้างอยู่ที่ไร่ทันที จากนั้นก็ยังคงเดินรอบ ๆ ไร่ ไปยังดอกไม้ที่ชายหนุ่มเป็นคนเสนอให้ปลูกเพื่อยืนยันการรับซื้อในอนาคตอันใกล้นี้
เมื่อปัญหาคลีคลายก็ได้เวลาที่ชายหนุ่มจะเดินหน้าจีบหญิงสาวในดวงใจ
“คุณยินดีชอบอะไรเป็นพิเศษไหมครับ”
“ชอบทานอาหารอะไรบ้าง”
“มีขนมที่ชอบหรือเปล่า ลองเลือกจากรายการพวกนี้ดูนะครับ” เมธัสเตรียมยืนโทรศัพท์ตัวเองที่แสดงรายการอาหารที่บริษัทตังเองผลิตให้รมณเลือกแต่คิดได้ว่ายังไม่มีช่องทางการติดต่อ “ผมขอแอดไลน์คุณยินดีด้วยครับ”
“.......”
“มาครับ” เมธัสยืนโทรศัพท์ที่แสดงคิวอาร์โค้ดไปตรงหน้ารมณ เป็นการบังคังให้หญิงสาวต้องเพิ่มเขาเป็นเพื่อนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อการเพิ่มเพื่อนสำเร็จเมธัสก็รีบดำเนินการทันที “ผมส่งรายการอาหารของโรงงานผมให้คุณยินดีแล้วนะครับ หากชอบตัวไหนแจ้งมาได้เลย ผมจะส่งไปให้ทานถึงกรุงเทพเลย”
“ขอบคุณค่ะ” รมณไม่คิดปฏิเสธเพราะคิดว่าถึงปฏิเสธไปก็เปลืองน้ำลายเปล่าสุดท้ายผู้ชายตรงหน้าก็ต้องตื้อเอาจนได้ เธอไม่อยากเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
หลังจากเรื่องนี้จบลงรมณก็ยังต้องคอยตอบคำถามมากมายของเมธัส กว่าจะส่งชายหนุ่มผู้หลงตัวเองกลับได้หญิงสาวแทบจะความคุมอารมณ์ที่อยากไล่เขาออกจากไร่เปี่ยมรักไม่อยู่ จากนั้นทุกวันที่เธออยู่ที่ไร่ก็ต้องเจอชายหนุ่มแบบนี้ช้ำ ๆ ซึ่งมีสารพัดข้ออ้างที่ชายหนุ่มหยิบยกเพื่อให้ได้มาเจอหน้าเธอ
จนกระทั่งวันนี้รมณถึงหายใจคล่อง พรุ่งนี้เช้าเธอก็จะได้กลับกรุงเทพฯแล้ว ตอนนี้หญิงสาวกำลังว้าวุ่นใจคิดทวนเรื่องต่าง ๆ อยู่บนห้องนอน
“คุณยินดีนมอุ่น ๆ ค่ะ” แม่บ้านช่วยยกนมมาเสิร์ฟเพราะเห็นคุณหนูของบ้านทานอาหารน้อย หน้าตาก็เหนื่อยล้า
“ว่างไว้เลยค่ะ” รมณหันไปมองตัวเองหน้ากระจก เธออยากรู้ว่าตัวเองเป็นเด็กน้อยอยู่ไหมทำไมถึงต้องดื่มนมก่อนนอน ตอนนี้ร่างกายเธอต้องการแอลกอฮอล์สมองจะได้โล่งปัญหาที่หนักใจจะได้มีทางออกสักที แต่สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือกเดินไปยกแก้วนมขึ้นมาดื่มจนหมดแก้ว
หลังดื่มนมเสร็จรมณก็กลับมานั่งคิดทบทวนบนเตียงไม่หยุด หากเธอยังดื้อรันปฎิเสธผู้ชายคนล่าสุดที่แม่เลี้ยงมะลุลีเสนอมาและขอเป็นโสดแบบนี้ต่อไปคนเป็นป้าจะเลิกยุ่งกับเธอไหม เพราะทุกครั้งเธอก็ผ่านมันมาได้ หรือจะตัดปัญหาเลือกใครสักคนมาบังหน้า ไหน ๆ ตอนนี้ก็มีผู้ชายเข้ามาให้พิจารณาแล้วก็สุ่ม ๆ เลือกมาเลย แต่พอคิดแล้วก็ยิ่งหนักใจ คนนึ่งก็หลงตัวเอง อีกคนก็ดูเหมือนจะไม่ชอบชะนี เธอได้สืบประวัติหม่อมหลวงคิณณ์ณภัทรตั้งแต่วันที่เขาขอเธอแต่งงาน วันนั้นทั้งวันเธอก็หยุดงานทันทีเอาแต่เข้าเน็ตสืบเรื่องของหม่อมหลวงหนุ่ม หากมีเวลามากกว่านี้เธอคงจะลงทุนจ้างนักสืบไปแล้ว
รมณเข้าใจว่าป้าของเธอหวังดี อยากให้เธอได้เกี่ยวดอกกับครอบครัวที่เข้ามาช่วยส่งเสริมธุรกิจของครอบครัว ต่อไปไร่เปี่ยมรักจะได้ไม่ประสบปัญหาสินค้าล้นตลาด แต่จะทำอย่างไรได้เธอนั้นไม่อยากฝืนใจตัวเอง แล้วก็ดูผู้ชายคนนั้นสิ
“ต้องเลือกจริง ๆ เหรอ” รมณกลัวว่าถ้ายื้อเวลาต่อไปจะพลาดอะไรไป “เฮ้อ!”
